آشوغ

.....

سمیه رستگار — Sat, 14 Apr 2012 04:55:36 GMT

با واژه هایی مهمل و در تلخ ترین انزوای عشق و در بی رگـــی شبی پر از

هق هق بیخوابی،تعلیـــــق نخواستنتی بودنم، مُنَجّز و قطعی می شود و درک

حضورم کمرنگ تر و بی مایه تر.رسالت عاشقانه گفتنم قفل می خورد و ناتوانی

ورنجوری از ماشه ی قلمم،شلیک می شود بر مغز دفتری ممتد وتکـراری ومـــن

می پیچم به خود از درد وتو خوابی و شاید نه،با قامت بلندت سد راه و ان یکادم

شدی که عشقمان چشم زخم خودخواهی ای شود که توخودخواهانه، به من نسبت

می دهی،طفل خانه تو پشت درب عشق،زمین خورده وزانو زده و استیصال

خواهش دلش را با خنکای اشک مرهم می نهد و تو قصیده تکراری تقصیرهای

کودک مآبش را به پنج انگشتِ محدودت بر می شماری و هربار تکرار

مکررها،که کاش جای خاطرات دور پارینه ها،چیزی نو برای عرضه

داشتی. باشد.گور بابای عشق.پاســــخ این خون مردگیها بماند به قیامت،شاید به

میقات موعودمان،با همیــن واژه های مهـــــمل و زوار دررفته،سپیدی شعرم را

رنگی زنم و غزلسرای عشق تو با معشوفی شوم که تو را سزد

پ.ن:حالا دیدارِ ما به نمی‌دانم آن کجای فراموشی
دیدار ما اصلا به همان حوالی هر چه باداباد
دیدار ما و دیدارِ دیگرانی که ما را ندیده‌اند.
پس با هر کسی از کسان من از این ترانه‌ی محرمانه سخن مگوی
نمی‌خواهم آزردگانِ ساده‌ی بی‌شام و بی‌چراغ
از اندوهِ اوقات ما با خبر شوند!

آغاز

سمیه رستگار — Tue, 03 Apr 2012 16:12:27 GMT

می گویند:
هنگامه ی آغازت ناله ناله فریاد بودی و زور میزدی که برگردی سر جای

اولت.آنقدر که به جرم این سرکشی به تنت سیلی زدند - به رسم همه مجازاتها - و

تو از ترس تکرار این درد،خاموش شدی و به همین راحتی تربیت شدی برای

عادت ماندن

می بینی!!!!!

به همین سادگی هنوز 30 بهار را به گذرگاه فروردین مانده ای

30 بهار است که آغاز شده ای.

پ.ن:هان روز میلاد خبرت رسید:
بر شیب تند جوانی،پیری،گوی سبقت ربوده است.

یقین بهار

سمیه رستگار — Mon, 12 Mar 2012 06:51:06 GMT

بوی عید

جِرجِر دایره زنگی

سبزه و عود و سنبل

حاجی فیروز قدیمی قصه

که هنوز سیاه رو مانده

و شهری مدفون

که از زیر خروارها یخ

با طراوت ترانه هایی مشکوک به بهار

سرشار از دلهره خاطره تلخ انجماد

همچون بذری نورس

سر بر می آورد

من به شهر تازه ام ایمان دارم

شهر من

ترانه هایش

از گلویی آزاد می تراود

خزه هایش

از خاکی سربلند ،سبز می شود

و هوایش

از آسمانی است، که مال هیچکس نیست

ماهی قرمز شهر تازه من

جایش دریاست

نه غوطه،در قفسی بلورین

پنجره های شهر تازه من

رو به بهار باز است

تو

برای یکبار هم که شده

نفس را از سینه ات دریغ مکن

پاسخ نامه 1(مرد آفتابی)

سمیه رستگار — Mon, 20 Feb 2012 05:41:56 GMT

من با تو

رهگذر اندیشه های نابم

این سوی نگاهی پر از آزرم

تو با من

حرکت مدام ساعتی شماطه دار

آن سوی جایی که

هیچ نشناختم اش

سهم من از تو

همین است

که کافی نیست

سهم تو باید

چیزی فراتر از شب چشمانم

من

خواهش نام تو را

در شط خلیج ماه روی ات

بادبان افکنده ام

تویی که

هرگز از جنس سایه نبوده ای

تویی که

ملاطفت آفتاب و گل سرخ را

آشنایی

تویی که

خودِ رسم ادبی

که بر کوچه های شهر

شعر می پاشی

و من

خوشه چین واژه هایی رنگ باخته

حکایت من و تو

حکایت سر نهادن

بر سنگچین خاطراتی است

که شوریده و پریشانم می کند

و من

پشت حصیر اندیشه ای ناب

باز

وصف مرد آفتابی ام

ناتمام می ماند.

نامه های همسرم(1)

سمیه رستگار — Sun, 08 Jan 2012 06:28:01 GMT

در قدیم واگویه های حتمی و گمان اینکه دیگران ،با اندازه و معیارهای خودشان

انسان را مورد داوری قرار می دهند بسیار مهم تر بود از هر انگیزه آزارنده ی

دیگر.احساس نا امنی از نگاه و زبان دیگران، یک حس گنگ و ناپیدا،یک گره

قدیمی در روح.اما اکنون و همیشه و در زمان حال ،سرشاری جوانی ات نمی

گذارد که من در ژرفای افسردگی باقی بمانم از چاله های ذهن به برکت یک دم

شکفتن،شکفته شدن،بیرون می کشانی ام و من تمام می شوم در شکفتنت و آغاز

می شوم با سخنت که من تنها مرد محبوب زندگی ات بوده ام،هستم و خواهم

بود.چقدر دوست دارم امشب دوباره با تو همزبان شوم.لبخند به نگاهت و دانستن

اینکه لبخند....«نمی دانم چرا فکر می کنم گاهی اوقات لبخند چهره ام را نازیبا

می کند؟باز هم سیگار،باز هم سیگار،چقدرسیگار»همتای بی همتای من،عزیزتر

از جانم،تنها و تنها تو، جزئی ترین حالتها و گذراترین آنات مرا می فهمی و عمیقا

حس می کنی و دست می گذاری بر پشت دستِ من و آرام می فشاری،این لحظه

بسیار کوتاه و گذراست اما چنان هست که احساس می شود تمام ذرات حواست را

دستادست به سلسله اعصاب مغزم منتقل می کنی و من نمی دانم و نمی توانم بدانم

این چه حس ساده و عجیبی از رفاقت و یگانگی است که به من منتقل می شود.

آنگاه یکپارچه پر می شوی از رضایت و زلالی های عاطفه عمیق انسانی و من

نسبت به این حس اطمینان دارم که چشمهای سیاهت هیچ نشانی از ریا ندارد ،بلکه

سپاسمندی عجیبی را عرضه می کند که من را مثل طفلی کوچک به وجد می

آورد و من چگونه می توانم نیندیشم به باطن رفتار انسانی که تو هستی و همتای

کوچک نام یافته ای؟وچگونه می توانم تخیل نکنم به تو، به روحت ،به قریحه ات

و تواناییهایت در جذب من، به سیمای انسانی که می شکفد در من و درخلوت

وشلوغی ذهنم بازتاب می یابد همیشه و در همه حال ،و تنها می توانم بگویم که

دوستت دارم زیرا که می شناسمت به دوستی و یگانگی«سمیه»

**خیلی تند نوشتم چون داشت دیر می شد.فردا رئیسم بهم مرخصی داد چون

خودش می خواست بره ماموریت.دوسِت دارم دوسِت دارم.بابت سیدی دستت درد

نکنه جوجو.

پ.ن1:همسرم موقعی که این نامه رو نوشتند سرباز بودند.

پ.ن2:اون سیدی ،سیدی آخرین آلبوم مرحوم ناصر عبداللهی بود.روحش شاد.

پ.ن3:باید مرور کرد و مرور کرد شاید فردا دیر باشد

پ.ن4:دنبال نخ خاطره می گردم.زخم دلواپسی ام بخیه می خواهد

پ.ن5:از قصه من و تو در شهر هست های و هویی

من عاشقم تو معشوق،این های و هو ندارد؟

به یاد قدیم ها

سمیه رستگار — Tue, 03 Jan 2012 07:51:13 GMT

می دانی مهربانم!نوشته هایت را که می خوانم یاد حال و هوایی می افتم که فقط یادت بود که

حال و هوایم را عوض می کرد .یاد نوشته های پیزوری ام می افتم که تو پای ثابت

قهرمانش بودی.خم می شدم روی کاغذ و خودکار آبی ام را می گرفتم دستم و موهای بلند

مشکی ام را می ریختم دور کاغذ که فقط من باشم و تو باشی و رقص جمله ها و هیچ

نامحرمی جرات نکند سرک بکشد به خلوت عاشقانه مان.من بودم و فکر حضور ناپیدای تو،

که می شدی کبریت توکلی و به اشاره ای و بی هیچ ادا و اطواری روشن می شدی و آتش

میزدی به جان من بیچاره.آنقدر واقعی بودی که از دستم خودکار جدا می شد و حلقه می شد

به دور گردنت و باز شصت پایم که به دادم می رسید تا شاید قدری با تو هم قدّی کنم.و تو که

مثل همیشه سخاوتمندانه خودت را می کشیدی پایین و پیشانی منتظر و بوسه مهربان و من

که غرق در اوج بودنت.....و زنگ بی محل خانه که بی هوا آغوشم را از تو خالی می کرد.

پ.ن1:تو را همیشه با خودکار آبی می نوشتم.

پ.ن2:این بهانه ای بود که از این به بعد نامه هایی را که همسرم قبل از ازدواجمان برایم

نوشته بود را برایتان بنویسم که هم خانه آشوغم زیبا تر شود و هم خودمان دوباره

مرورشان کنیم و هم شما ...شاید دوستش داشته باشید

مراقبم باش

سمیه رستگار — Mon, 26 Dec 2011 11:32:47 GMT

دست و دلم در جدالند

مرورت می کنم

و تو

در پس خاطراتی گُر گرفته

دوباره

شعر خاکستری مرا می نویسی

هان ای دیریافته!

راه ما

طی یک احتمال نیست

یقین ِ بودنم را

ایمان بیاور

که من

حقیقتِ داشتنت را

بر محراب شور و شعور

سجده میزنم

من

بی سبب

دوستت دارم

تو

ای بهانه!

مراقبم باش

تقدیر

سمیه رستگار — Wed, 21 Dec 2011 11:27:00 GMT

در برابرت می نشینم

همچون حقیقتی برهنه

و در ساحل نگاهت کناره می گیرم

و چشمان رسوایم

غزلی تکراری سر می دهند

که تو

همان پرنده مُقدَّری

که قحطی راستی

تو را از سرزمین آشنایی ها کوچاند

راستی پرنده مهاجر!

کدامین بهار

تو را به من بازگرداند؟

کدامین قرار عاشقانه

را سلام گفتی؟

کدامین لبخند را

اینگونه جوانه زدی؟

در برابر من مینشینی

همچون حقیقتی برهنه

و در ساحل نگاهم کناره می گیری

و چشمان رسوایت

غزلی تکراری سر می دهند

که من

همان پرنده مُقدّرم

که مهرانه آغوشم را

به رویت گشوده ام.

پ.ن1:پاییز خدا نگه دارت باشه ،خاطره های فراموش نشدنی ای بران رقم زدی بدون که فراموش نمیشی.

پ.ن2:......

شاعرشل

سمیه رستگار — Tue, 13 Dec 2011 15:26:41 GMT

بانویی ،دردمند نام ،در مناظره ای ،در سرای سبز بیشه ،بی آنکه

دلیلش را بدانم مرا «شاعر شل شالیکار »خطاب نمودند و این عنوانِ

بس پر از حرف و کنایه مرا واداشت که دوباره دستی بر قلم برم و بر خود

نهیب زنم که:

هان!روی سپید بی وزنی هایت سیاه،بیهوده لاف شعر چه می زنی؟

راست می گفت،بی غرض که نگاه کردم شاید حقیقتا همان شاعر شل

باشم که منِ شل را چه به شاعری؟لیک خوب که اندیشیدم بهانه های

بسیاری یافتم بر قلم به دست گرفتنم ،نوشتن جوهره وجود انسان

است و سلاله ذهنی سیال که اگر بر کاغذ نیاید خدا میداند چه آخر و

عاقبتی نصیب صاحبش خواهد شد.گاهی فکر می کنم که اگر

همین پاره نوشته های رنگ و رو رفته نبودند به راستی غمباد

برآماسیده قلبم را به کدامین سوزن دردناک بی ریشه گی فرو می

نشاندم که اگر هم چنین می شد دوباره فردا روزی و دملی تازه از درد

نگفتن.احمقم شاید ،که اینگونه در حصار کلمات خزعبل و وارفته ذهنم

زندانی شده ام اما اینچنین پروریده ام که حتی اگر واژه ها مرا به صلیب

کشند سر از خدمتشان بر نتابم که شیارهای روز افزون پیشانی ام از

همین جست و جوی زندگی است و تقلای یافتن روح بلند آدمیت،من

می خندم همچنان که پیر می شوم و زندگی می کنم همچنان که

انجماد نابخرد واژه ها را در دخمه ذهنم آب می کنم.این چنینم شاید که

مغرورم به خود، که به هر انتقامی دشنه خشمم را می شکنم و دست

به بازی لفظ و قافیه می برم که آرامم کند.شاعر شل شالیکارم

شاید،که نقش شعر ناسروده ام را بر تارک ابرهای شب نوردی میکشم

که می دانند بر آسمان چشمانم خواب نمی جنبد مادام که روانم خسته

از خستگی های مردمان باشد.من شاعر نیستم که باشم به قول شما

شاعری شلم اما دلم خوش است که به لبخند مردمم می خندم و به

اشکشان می گریم بی آنکه نام دردمند بر خود نهاده باشم.

شعر مرا قافیه مردمی هستند که با آنان می زی ام و با خروششان

خونم می خروشد و با سکوتشان قلب قلمم آرام می گیرد.

شعر مرا ردیف،زندگی است،که در ذره ذره ی نفسهای مردمم جاری

می شود اگر همدردشان شوم،حتی اگر مرا –دردمند- نام نباشد.

شعر مرا حیات،عابرانی هستند که مرا به منطق خود حلاجی می کنند

و وزن و آهنگی در خور فکری که به آن زیسته اند برایم می جویند.

شعر مرا ثمر اشکی است که دانه دانه از چشم تنهایی دخترکان عشق

باخته می افتد و سبک می شوند و یاس شان به آغوش امیدواری

می رهد.

همزاد پنداری ام با زخم پرجراحت قلب کودکان کولی کاسه به دست

میدانهای شهر مرا جرات نوشتن می دهد ،ورنه بی هیچ درد و زخمه ی

احساس و طرح همدلی ،دردمندی کجا و شاعری کجا.

چه خوب که قلبمان را بشوییم که اینجا ملاک دست بردن به واژه ها،نام

و لقب و عنوان نیست اینجا چو در اوج شب بایستی و از روشنی روز و

رزم با پلیدی نفرت سخن بری،شاید که شاعری را ملقب شوی.

نرو

سمیه رستگار — Mon, 28 Nov 2011 10:00:27 GMT

برو تا ببینی چگونه

دلم را

به دار عدم گره می زنم؟

برو تا ببینی چگونه

در رسایت

سیه پوش می شوم؟

و ورق های پاره زندگی را

به شعری سپید،

نه

به شعری تیره و تار

رج می زنم

برو تابیینی چگونه

قافیه می شوی؟

که تو

قافیه نه،

ردیف شعرهای منی

و همچون غزل

به هر بیت و هر مصرعی ناسروده ،تکرار می شوی

برو تا ببینی چگونه

در زمهریر خاطراتی خموش

تو

تعبیر همه خوابها می شوی؟

برو تا ببینی چگونه

شبا روز

یکسره فریاد می شوم؟

که من

همین من ِ عاشق در به در

برای لمس یک لحظه ی عشق تو

شاعر شدم

و تو

شعرهایم را خوانده ای و باز

عازم سفر می شوی

برو..............اما نرو

هرچه گفتم دروغ بود

که بار فتنت

شعر می میرد و دل شاعرش

حلقه آویز داری که تو

با سنگی دلت

و با رفتنت

به دور گردنش می کشی

نرو آرام من

که با رفتنت

آرام می رود

حنجره قفل می شود

و من

همین من

که شاعر تو بودن پیشه ام بود

میان غفلت نگاهت

جان می دهم

نیست می شوم

پ.ن1-خداااااا می شنوی؟چی میشه همه مریضا شفا پیدا کنن؟

پ.ن2-همیشه هم غمگین که نمی نویسم ،شعرِ دیگه ،با حال و هوای شاعرش تغییر می کنه .اینو برا اون دوستایی گفتم که بهم انتقاد داشتند چرا غمگین می نویسم.

پ.ن3-و هیچ فهمیدی
چگونه نهیب ناگهان رفتن تو لرزاندم ؟

پ.ن4-شاید روزی که به دنیا اوردمت نمی دانستم چه محرمی می شوی بر ناگفته هایم و مرهمی بر سوزش زخمهایم.خوشحالم که هستی و خرسندم که بزرگ شدنت را نظاره می کنم.تولدت مبارک آشوغکم